Scafoïdfractuur

Het scafoïd of scheepsbeen is het handwortelbeentje dat het vaakst breekt, meestal na een val op de uitgestrekte hand. De klachten lijken op die van een verstuikte pols, waardoor de breuk gemakkelijk gemist wordt.

Waarom deze breuk bijzondere aandacht vraagt

De bloedvoorziening van het scafoïd verloopt van distaal naar proximaal. Daardoor heelt een breuk traag en bestaat het risico dat het bot niet geneest (pseudartrose) of dat het proximale deel afsterft. Een niet-behandelde pseudartrose leidt op termijn tot artrose van de pols. Snelle herkenning is dus belangrijk.

Onderzoek

Bij pijn in de tabatière na een val is een röntgenfoto de eerste stap, maar die kan in de eerste dagen normaal zijn. Bij aanhoudende klinische verdenking volgt aanvullend een CT-scan of MRI.

Behandeling

Een niet-verplaatste breuk kan behandeld worden met gips of, bij een geschikte breukvorm, met een percutaan ingebrachte schroef. Dat laatste laat een sneller herstel toe. Verplaatste breuken en breuken van het proximale deel worden operatief behandeld.

Pseudartrose

Wanneer de breuk niet geneest, wordt de vorm van het bot hersteld met een botgreffe en fixatie. Wij gebruiken hiervoor driedimensionale planning en patiëntspecifieke mallen om de oorspronkelijke vorm van het scafoïd te reconstrueren, ook bij de zogenaamde humpback-deformiteit en bij reconstructie met een greffe vanuit de mediale femurcondyl. Over beide technieken publiceerde ons team in internationale tijdschriften.

Herstel

Na gipsbehandeling. De immobilisatie duurt zes tot tien weken en de genezing wordt bevestigd met beeldvorming. Ongeveer zeven procent van de niet-verplaatste breuken geneest niet met gips alleen. Werkhervatting gebeurt gemiddeld rond elf weken en sport rond tien tot veertien weken. Sporten met kans op een val of met steun op de hand hervat u pas nadat de breuk geheeld is: terugkeren naar sport met het gips nog aan verhoogt het risico op een niet-genezing.

Na percutane schroeffixatie. De immobilisatie is aanzienlijk korter, de breuk geneest gemiddeld drie tot vier weken sneller en het werk wordt gemiddeld vijf weken vroeger hervat. Het risico op een niet-genezing ligt lager, rond twee procent. Voor sporters en voor wie zwaar handwerk doet, is dat vaak doorslaggevend.

Welke behandeling het meest geschikt is, hangt af van het breuktype, de stand van de fragmenten, uw beroep en uw sport. Dat bespreken we samen op de raadpleging.

Afspraak maken